Ο Νίκος Κεσσανλής για τον Αλέξη Αρβιλλιά:
Κάθε φορά που με βάζουν να κοιτάξω τη δουλειά ενός νέου ζωγράφου, κείνο που για μένα έχει μεγάλη σημασία είναι αν βρίσκω ένα κόσμο μέσα που μπορεί να κινηθεί. Αδιαφορώ τελείως για χίλια δυό ζωγραφικά επιτεύγματα που μπορούν να βγούν από ένα νέο ζωγράφο με ταλέντο αλλά που παρόλα αυτό μου θυμίζουν κάτι που είναι ήδη λυμένο.

Εφτά κομμάτια του Αλέξη Αρβιλλιά, ανάμεσά του ένα κόκκινο, ένα ώχρα, ένα μώβ, δύο μπλέ και ένα όμπρα, που μεταξύ τους, εκτός από τέσσερα, πιθανώς να μην έχουν μια άμεση αισθητική σχέση, μου ξυπνάν το ενδιαφέρον γιατί αναγνωρίζω σε αυτά ένα κόσμο ιδιόμορφο, περίεργο όχι τελειωμένο ίσως, αλλά γεμάτο υποσχέσεις. Και μέσα σ'αυτά δύο κομμάτια που κονταροχτυπιούνται ίσως μεταξύ τους, ένα μικρό κίτρινο ώχρα μεταφυσικό και ένα μεγάλο μπλέ. Όσο κι αν φανεί παράδοξο για το αν υπάρχει σχέση ανάμεσα στα δύο αυτά έργα είμαι βέβαιος ότι και τα δύο βρίσκονται, παρ'όλες τις μορφολογικές τους αντιθέσεις, στον ίδιο κόσμο. Του ενός είναι ένας κόσμος στατικός, θάλεγα μεταφυσικός, του άλλου, του μεγάλου μπλέ, ένας κόσμος τό ίδιο μεταφυσικός με τη δυναμική του επιπλέον.

Αυτό αποδεικνύει ότι ο νέος αυτός ζωγράφος, έξω από τα καλούπια που κατά καιρούς μπορεί να το έχουν ενθουσιάσει προσπαθεί και τολμάει μέσα σ'αυτό τον κυκεώνα των προτάσεων, αντιθέσεων και αντιλήψεων της Σϋγχρονης Τέχνης να βρεί ένα κομάτι μέσα από τον εαυτό του που το αντιπροσωπεύει. Κι αν ακόμαθα μπορούσαμε να πούμε ότι φαινομενικά υπάρχει μία επιρροή, όσαν αφορά την πλαστκή έκφραση της εικόνας που προτείνει, πράγμα λογικό και θεμιτό, είμαι σίγουρος ότι έξω από αυτά τα επιφανειακά σχήματα, φόρμες ή χρώματα υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος σε εκκόλαψη που έχοντας υπόψη του αυτό που έχει ήδη γίνει, προσπαθεί, τολμάει και μερικές φορές το πετυχαίνει να βάλλει μια σφραγίδα σε μια καθαρά προσωπική αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων.

Κείνο που είναι σημαντικό είναι ότι ο Αλέξης Αρβιλλιάς δεν θέλησε να μεταγράψει (πράγμα πολύ εύκολο) με πρόταση ποθυ έχει ήση εξαντληθεί αλλά προσπάθησε και προσπαθεί να επικοινωνήσει έμμεσα με τον πίνακά του στη γνώση, προτείνοντας μια δικιά του από την αρχή εικόνα που μπορεί να έχει μερικές φορές φορτωμένη στις πλάτες της μια ολάκερη ιστορία σύγχρονων παραστάσεων αλλά και που αρνείται ταυτόχρονα το αδιέξοδο.

Εκεί ακριβώς, σ'αυτά τα σημεία είναι το ρίσκο που παίρνει ο Αλέξης Αρβιλλιάς για να μου ξαναδώσει εμένα,, το θεατή, μιαν άλλη εικόνα από τα πράγματα που είτε καποτε έχουμε δεί είτε κάποτε θάπρεπε να βλέπουμε. Όλα αυτά δεν έιναι τίποτα άλλο παρά τολμηρή, τρομερή προσπάθεια ενός νέου ζωγράφου να δείξει επάνω σ'ένα δισδιάστατο χώρο ποιές είναι οι δικιές του απαντήσεις στο αιώνιο ερώτημα των σχέσεων του χρώματος, της φόρμας και της μορφής.

Ο Μαρίνος Καλλιγάς για τον Αλέξη Αρβιλλιά:
Δέν πέρασε χρόνος και ο Αλέξης Αρβιλλιάς παρουσιάζει νέα δουλειά του.
Ύστερα από τη γενική αναγνώριση που ακολούθησε την πρώτη του έκθεση, ο καλλιτέχνης συνέχισε ακατάπαυστα τις έρευνές του. Η τωρινή του παρουσία είναι μία πραγματικά νέα , δυναμική δημιουργία. Και αυτό έχει αξία.

Εντύπωση κάνει η ποικιλία της δημιουργικής του φαντασίας στη νέα αυτή περίοδο. Παρουσιάζει για πρώτη φορά λάδια σε μεγάλες σχετικά διαστάσεις και αρκετές γκουάς. Συνεχίζοντας την παλία δουλειά του, προεκτείνει και αναπτύσσει τις πρώτες καταβολές. Οι πίνακές του κατακτούν και καθηλώνουν το θεατή. Ασκούν μια γοητεία με το σχήμα, το χρώμα, με την αφανή αλλά ζωντανή αρμονική κατανομή των στοιχείων, Κάθε πίνακας είναι ένα όραμα, αλλά και μια ρυθμική δόνηση. Δϊνει μια ονειρική απόσταση, ενώ είναι μια συγχορδία πραγματικής χειροπιαστής παρουσίας και φαντασίας. Εϊναι σαν μια φυγή προς έναν άϋλο κόσμο εσωτερικής όρασης, μίας όρασης που έχει την αμεσότητα μιας πραγματικής μορφής. Οι μορφές φαίνονται - ή κάποτε διαφαίνονταν μόνο - έτσι ώστε παρασύρουν το θεατή σε άγνωστες θαρρείς περιοχές, που άλλοτε νομίζει πως έχει δεί κι άλλοτε αμφιβάλλει αν είναι γνώριμες. Ίσως εκεί κάπου στο μεταίχμιο του ονείρου και της στιγμής που κανείς ξυπνάει.

Τα χρώματα των δύο "ρόζ" λαδιών έχουν απερίγραπτη ευαισθησία. Το "νησί" πάλι με την υπόνοια μιας μορφής στο πρώτο επίπεδο, είναι σαν στίχος από λυρικό ποίημα. Κάθε μιά από τις ελαιογραφίες εξάλλου (με χαρακτηριστικό το "γαλάζιο πουλί") δίνει μια τρυφερή ερωτική ατμόσφαιρα.

Τα σχέδια με γκουάς παρασύρουν σε δεσμευτικά σχήματα, όπως π.χ. σ'έναν κύκλο που αποτελεί προέκταση κι ενώνει ένα κεφάλι με τ' ανθογυάλι: ενότητα περίεργη, πρωτότυπη, αλλά πειστική. Τέτοιο είναι το ύφος και των άλλων γκουάς, όπως η σειρά με τα δύο πρόσωπα σε μια χορευτική, παιχνιδιάρικη διάθεση. Ηρεμία και πραότητα προσφέρει μια άλλη σειρά έργων, όπως το "μεγάλο κεφάλι", η "πόρτα", η "άσπρη πλάτη", η "πόρτα με τη νίκη", τα "δύο ενωμένα πρόσωπα", κ.α. Τελικά όλα τα έργα έχουν την ευεργετική ικανότητα να προκαλούν σε μια ρέμβη, σε μια φυγή, που όλοι μας ζητάμε. Δύσκολα απομακρύνεται κανείς από τα έργα αυτά και το κόσμο που δημιουργούν.

Ο Μαρίνος Καλλιγάς για τον Αλέξη Αρβιλλιά:
Συμβαίνει σπάνια, πολύ σπάνια, είναι όμως μια πραγματικότητα, ένα γεγονός. Ένας ζωγράφος χωρίς σπουδές μα ούτε πάλι λαϊκός, ένας αληθινός καλλιτέχνης με συνείδηση της πνευματικής καταβολής της τέχνης αποκαλύφτηκε και ανδρώθηκε σε λίγους μήνες μέσα.

Ο Αλέξης Αρβιλλιάς 38 χρονών σήμερα, ερευνητής θετικών επιστημών τελείωσε το Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Manchester στην Αγγλία.

Δέν είχε ενδιαφέρον για την τέχνη περισσότερο από ένα κοινό άνθρωπο, έναν επιστήμονα. Σπάνια έβλεπε εκθέσεις. Ήξερε μερικά πολύ γνωστά ονόματα καλλιτεχνών και παλιότερα είχε δοκιμάσει ελάχιστα ερασιτεχνικά κομμάτια. Εδώ και λίγους μήνες ωστόσο άρχισε να καταγίνεται με τη ζωγραφική εντατικά και με πάθος, αφιερώνοντας κάθε ελεύθερο λεπτό στη νέα του επίδοση. Εϊχε αμφιβολίες φυσικά και ζήτησε τη γνώμη δόκιμων καλλιτεχνών. Όλοι του έδωσαν θάρρος.

Αυτός λοιπόν ο νέος ζωγράφος χωρίς ούτε μιας ώρας φοίτηση σε σχολή και χωρίς καμία μελέτη θεωρητική εμφανίζεται σήμερα καταρτισμένος και δόκιμος με έργα άρτια και ώριμα.

Τον διακρίνει μια ιδιαίτερη αίσθηση ρυθμού και οργάνωσης του πίνακα, μια χρωματική ευαισθησία με υποβλητική δύναμη. Τα έργα του είναι ελκυστικά και όσο τα βλέπεις θέλεις να τα κοιτάζεις όλο και περισσότερο. Εϊναι αναμφισβήτητα μοντέρνα χωρίς ωστόσο εξωφρενισμούς. Σήματα ζωής, με όλες τις διακυμάνσεις ή και δοκιμασίες που μπορεί να συναντήσει στην πορεί του ένας άνθρωπος. Τα έργα του σαν ονειρικά οράματα ή σαν φανταστικές συνθέσεις συνδέονται θαρρείς με χειροπιαστά αντικείμενα και πρόσωπα που μας περιβάλλουν ή υποψιαζόμαστε πως μας περιβάλλουν. Τα έργα δεν έιναι ούτε ακίνητα αντικείμενα (natures mortes) όυτε τοπία. Θα είχα τη διάθεση να τα ονομάσω "ζωντανές εικόνες".